Reklama Wizualna

Reklama wizualna była pierwszym kierunkiem wprowadzonym w naszym Liceum Plastycznym w roku 2006.
W trakcie zajęć RW uczniowie zdobywają umiejętności do samodzielnego projektowania graficznego różnych form, to jest, znaków, logotypów, logo i innymi elementów identyfikacji wizualnej. Zdobywają wiedzę na temat ekspozycji wystawienniczych i różnych form publikacji reklamowych. Specjalność ta daje uczniowi wiedzę z zakresu działań artystycznych: typografii, plakatu, ekspozycji stałych, obwolut książek, folderów, kalendarzy, okładek płyt, aranżacji wnętrz, małej architektury, elementów informacyjnych, promocji wydarzeń, przygotowanie projektów do druku w profesjonalnej drukarni.
-Gdzie można znaleźć pracę po reklamie wizualnej?
Specjalizacja ta przygotowuje ucznia do prowadzenia własnej działalności artystycznej lub podjęcia pracy w zakresie reklamy wizualnej, a mianowicie praca projektanta, grafika:
- w studiach reklamy;
- w  studiach grafiki komputerowej, reklamowej;
- w wydawnictwach multimedialnych;
- w wydawnictwach książkowych i prasowych;
- w ośrodkach i instytucjach kultury;
- w muzeach i centrach sztuki;
- w fundacjach i organizacjach pozarządowych.


 (K.Wdowiak)
....................................................................................................................... do góry

Fotografia

W programie nauczania priorytetowo traktowane będą zajęcia warsztatowe, których zadaniem będzie przybliżenie młodzieży zagadnień związanych ze sztuką fotografii i filmu od strony praktycznej i teoretycznej.
Odnosząc się do zagadnień programu, uczniowie poznają:
1. Zastosowanie fotografii, filmu i technik wideo w środkach masowej komunikacji.
2. Formalne środki wypowiedzi artystycznej w fotografii i filmie.
3. Współczesne podstawowe techniki i technologie w fotografii i filmie.
4. Techniki rejestrowania obrazu fotograficznego i wideo; zasady działania sprzętu do analogowego i cyfrowego zapisu obrazu.
5. Podstawy obróbki obrazu filmowego i wideo z wykorzystaniem technik cyfrowych.
6. Podstawy obróbki obrazu fotograficznego z wykorzystaniem technik tradycyjnych
np.(pracę w ciemni optycznej i studio fotograficznym) oraz cyfrowych (Adobe Photoshop)
7. Dobór właściwych środków technicznych dla uzyskania określonych efektów artystycznych.
W wyniku nauczania programu studenci zobligowani są do:
Stworzenia serii prac fotograficznych, krótkiej etiudy filmowej lub filmu dokumentalnego odpowiadając na zadane tematy wynikające z programu nauczania. Przy Tworzeniu dzieła studenci powinni wykazać się kreatywnym myśleniem wyrażając własne poglądy artystyczne oraz dokonać analizy różnorodnych zjawisk artystycznych przy logicznym ich wykorzystaniu.  (R. Koniecko)

....................................................................................................................... do góry

Techniki graficzne

Termin grafika wywodzi się z greckiego grapheion- oznaczającego przyrząd do rysowania i pisania. Techniki graficzne to wszystkie związane z rysunkiem techniki rysunkowe: rysunek, rysunek tuszem, monotypia, kolagrafia oraz techniki powielane, zwane czasami technikami graficznymi właściwymi takie jak m.in: drzeworyt, linoryt, pleksoryt, gipsoryt, sucha igła, akwaforta i akwatinta, sitodruk i litografia, oraz wszelkie mieszanki i pochodne tychże technik. Każda z technik ma odmienna specyfikę i wymaga specjalistycznego oprzyrządowania i skompletowania graficznego warsztatu, są techniki bardzo łatwe, których wykonanie nie przekracza zasadniczo 2-3 zajęć jak i szczególnie skomplikowane, wymagające dużej biegłości warsztatowej, którą zdobyć można systematycznie uczęszczając na zajęcia. Skrócony opis technik graficznych jakie poznają uczniowie liceum plastycznego na specjalizacji Techniki graficzne:

° DRUK WKLĘSŁY Charakteryzuje się tym, że farbę wciera się w miejsca wyżłobione lub wytrawione-drukują więc linię i płaszczyzny, które w stosunku do powierzchni płyty są wklęsłe. Negatyw rysunku opracowuje się najczęściej na metalowej płycie, stąd często używana dla tej grupy nazwa: techniki metalowe.
AKWAFORTA - Druk wklęsły, kwasoryt. Technika wynaleziona na przełomie XV i XVI wieku, spopularyzowana w XVI wieku. Płytę cynkową lub miedzianą, uprzednio podgrzaną, pokrywa się cienką warstwą kwasoodpornego werniksu (mieszanina wosku, asfaltu i żywicy). Następnie wykonuje się na niej rysunek stalową igłą akwafortową i poddaje trawieniu kwasem. W przypadku cynku stosuje się kwas azotowy, w przypadku miedzi kwas azotowy lub chlorek żelazowy. W czasie rytowania odsłania się metal płyty. Zanurzenie w kwasie powoduje wytrawienie rysunku, przy czym proces ten można powtarzać kilkakrotnie, aby pogłębić linie.

° DRUK WYPUKŁY Obowiązuje tutaj zasada odwrotna niż w przypadku druku wklęsłego: farbę nakłada się na te miejsca, które pozostają nie wyżłobione, a linie i płaszczyzny wklęsłe pozostaną białe.
DRZEWORYT -Najstarsza technika graficzna, prawdopodobnie przywędrowała do Europy ze Wschodu. Rozwój drzeworytu wiąże się z rozpowszechnieniem się papieru w XV wieku. Płytę drzeworytniczą (klocek) stanowi wyszlifowana gładko deseczka z twardego drzewa jabłoni, gruszy, orzecha, bukszpanu lub lipy. Na powleczonej białą temperą desce szkicuje się rysunek, a następnie wycina się te linie i płaszczyzny, które mają pozostać białe. Partie szare pozostają nie naruszone. Tony pośrednie buduje stopień zagęszczenia linii białych lub czarnych. Do wycinania rysunku w drewnie służą dłutka, rylce i nożyki. Na opracowaną płytkę nanosi się farbę graficzną tak, aby pokryła tylko miejsca wypukłe, po czym kładzie się arkusz cienkiego papieru lub bibułki japońskiej. Druk można wykonywać w prasie drzeworytniczej albo przez pocieranie kostką introligatorską przez kalkę szkicową.
DRZEWORYT WZDŁUŻNY (LANGOWY) -Płytę drzeworytniczą stanowi w tym wypadku deska cięta wzdłuż pnia drzewa. Cięcie w drzeworycie wzdłużnym jest trudniejsze, ponieważ odbywa się w poprzek słojów, co ogranicza możliwości rytu. W tej technice występują silne kontrasty, nie osiąga się natomiast skali półtonów. Do rytowania używa się nożyków i dłutek o przekrojach okrągłych i półokrągłych. Drzeworyt wzdłużny został wyparty w XIX wieku przez drzeworyt poprzeczny. Doceniony ponownie w XX wieku i poszerzyć kreski w ciemnych partiach rysunku. Partie dostatecznie już wytrawione zabezpiecza się kwasoodpornym lakierem. Po wytrawieniu i wyczyszczeniu płytę pokrywa się farbą drukarską. Odbitki wykonuje się na słabo klejonym, lekko zwilżonym papierze, używając prasy wklęsłodrukowej. Odbitka akwafortowa może przypominać rysunek piórkiem.
GIPSORYT - Druk wypukły. Negatyw opracowuje się na płycie gipsowej, w której rysunek wycina się specjalnymi rylcami i dłutkami. Można też posłużyć się płytą z parafiny (lub innego miękkiego materiału), w której wycina się rysunek, a następnie wylewa na nią ciekły gips, który po zastygnięciu staje się właściwą płytą drukową. Drukuje się kostką, bez użycia prasy. Odbitka gipsorytnicza przypomina drzeworyt.
LINORYT - Druk wypukły. Technika stosowana od początku XX wieku, zbliżona do drzeworytu langowego. Zamiast klocka drewnianego używa się kawałka linoleum, w którym wycina się rysunek za pomocą dłut drzeworytniczych.

° DRUK PŁASKI W tym wypadku rysunek opracowuje się wprost na płaszczyźnie płyty (kamiennej lub na blasze offsetowej) i po utrwaleniu rysunku zabezpiecza się przed przyjęciem farby te miejsca, które mają pozostać nie zarysowane.
KOLOGRAF Współczesna technika graficzna, w której matrycę tworzą przyklejone do twardego podłoża (np. tektury) kawałki różnych materiałów: tekstyliów, piasku, papieru i in. Płytę powleka się warstwą lakieru zabezpieczając go ją przed uszkodzeniami podczas wcierana farby i w procesie druku, który odbywa się np. w prasie do metalu. Z tej pozornie nietrwałej matrycy, jeśli jest dobrze przygotowana, można wykonać nawet kilkadziesiąt odbitek. Powstaje w ten sposób grafika o silnych kontrastach walorowych oraz o ciekawej i zróżnicowanej fakturowo kresce.
MONOTYPIA - Technika polegająca na malowaniu lub rysowaniu na szklanej płycie farbą drukarską i ręcznym wykonaniu odbitki z tej płyty na zwilżonym papierze. Charakterystyczną cechą monotypii jest możliwość uzyskania tylko jednej odbitki, ponieważ niemal cała farba graficzna przenosi się z płyty na papier.
RYCINA 1. Początkowo określenie to stosowano wyłącznie w odniesieniu do odbitki uzyskanej z rytowanego klocka lub rytowanej i trawionej płyty metalowej.
2. Obecnie terminem tym określa się odbitki graficzne wykonane w dowolnej technice, a także rysunek i ilustrację, piórkiem, kredką, cienkopisem. (J. Budzyńska-Sycz)
...................................................................................................................... do góry

Dekorowanie wnętrz

....................................................................................................................... do góry